Organizacja

La Khochalita została założona jako stowarzyszenie drobnych producentów w 1979 roku. Siedzibą centrali jest miasto Cochabamba, od którego pochodzi również nazwa organizacji: La Khochalita znaczy „mała Cochabamba” albo „laleczka z Cochabamby”. La Khochalita jest organizacją pożytku publicznego, odpowiedzialną za dystrybucję wyrobów. Z zysku pochodzącego ze sprzedaży finansuje ona liczne świadczenia socjalne dla swoich członków. Producenci wraz z członkami swoich rodzin korzystają z bezpłatnej służby zdrowia w przychodni lekarskiej i dentystycznej w Centro Médico Bolivar w Cochabamba. Mogą wypożyczyć samochody ciężarowe i traktory, ponosząc tylko koszty eksploatacji. Założono szkółkę drzewek owocowych, a pracownicy mają możliwość doskonalenia zawodowego. Każda ze zrzeszonych grup producentów wybiera trzech przedstawicieli do społecznie pracującego zarządu (directorio). Ok. 70% członków zarządu stanowią kobiety. Najwyższym organem decyzyjnym jest odbywające się raz w miesiącu Walne Zgromadzenie.

Członkowie

Do La Khochalita należy ponad 20 grup producentów. Pochodzą oni z ubogich dzielnic Cochabamba oraz z rolniczych terenów nizinnych i z wyżyny Altiplano w Andach. Łącznie jest to niemal 800 rodzin, które dzięki La Khochalita mają zapewnioną pracę i dochód. Są to nie tylko rzemieślnicy, ale także producenci owoców, czy hodowcy alpak, od których stowarzyszenie skupuje po korzystnych cenach wełnę i sprzedaje ją rzemieślnikom w postaci przetworzonej jako przędzę. Inne grupy rolników wyspecjalizowały się w hodowli koszenili, z których uzyskuje się czerwony barwnik, oraz w produkcji różnych barwników roślinnych. Spółdzielnia produkuje też herbaty owocowe i aromatyczne oraz batony czekoladowe i owocowe.

Wyroby szklane

Aby poszerzyć paletę produktów, w roku 1995 La Khochalita rozpoczęła produkcję wyrobów ze szkła z odzysku. Tę dziedzinę działalności zainicjowała niemiecka organizacja Sprawiedliwego Handlu gepa, ponieważ sprzedaż wyrobów włókienniczych wydawała się mało stabilna. Dlatego z pomocą La Khochalita Jorge Encinas i Gay de Encinas założyli fabrykę szkła Crisil S.R.L. Obecnie przy produkcji szkła pracuje 90 osób, począwszy od majstrów, a kończąc na zwykłych pomocnikach. Spośród całej załogi dwie trzecie stanowią mężczyźni, jedną trzecią - kobiety. Wielu robotników wykwalifikowanych stanowią Indianie Ajmará i Keczua. Pracują oni na akord i dostają wynagrodzenie od tuzina wyprodukowanych sztuk, tak że płace wynoszą od 600 do 2000 bolivianos (ok. 420-1400 zł) miesięcznie. Jest to na tamtejsze warunki bardzo dobre wynagrodzenie (płaca minimalna w Boliwii wynosi obecnie 400 bolivianos – ok. 280 zł). Dzięki Sprawiedliwemu Handlowi pieniądze są też wpłacane pracownikom na fundusz emerytalny, z którego mogą korzystać po trzech latach uczestnictwa. Na ten fundusz wpłacają 3% wartości zlecenia zarówno producenci wyrobów szklanych, jak i La Khochalita.
Dzięki fabryce szkła dochody płyną również do innych grup producenckich zrzeszonych w spóldzielni La Khochalita. Docenia to 50-letnia Antonia Flores, która wcześniej pracowała przy wyrobie swetrów. Aktualnie cieszy się z tego, że może dorobić do niewielkiego dochodu, zbierając zużyte szkło. Otrzymuje ona od La Khochalita także zlecenia wykonania pudełek na szkło. Szczególnie ważna jest dla niej możliwość korzystania z bezpłatnej opieki zdrowotnej dla całej rodziny.
Wyroby szklane wytwarzane są z zużytego szkła, podlegającego w ten sposób recyklingowi. I tak z ok. 1000 kg szkła z odzysku powstaje ok. 3000 kieliszków do wina. Zebrane szkło wraz ze stłuczką z poprzedniej produkcji topione jest w temperaturze 1400°C. Za pomocą fajki służącej do wyrobu szkła z rozżarzonej masy szklanej wydmuchuje się szklanki i kieliszki. 1/3 tych wyrobów sprzedawana jest za granicę, pozostała część w Boliwii.

Wyroby włókiennicze

Aby poprawić jakość wyrobów dziewiarskich, La Khochalita nabyła maszyny do nawijania nieobrobionej wełny, dzięki czemu jednolita, miękka wełna z alpaki dostarczana jest jako surowiec do przędzalni. Poza tym powstało centrum produkcyjne z maszynami do przędzenia ręcznego, gdzie powstają w dużej ilości jednobarwne części farbowanych swetrów i kurtek. Centrum działa równolegle z tradycyjnymi metodami przędzenia ręcznego, czym przeważnie trudnią się kobiety w domu. Wykończenie maszynowo produkowanych części odbywa się ręcznie. Dzięki przemyślanemu podziałowi etapów produkcji wyroby te mogą być sprzedawane po korzystnych cenach, a zarazem w ich wytwarzanie może być zaangażowanych więcej producentek. Do wykonania wzorów na swetrach wykorzystywane są naturalne kolory wełny z alpaki: biały, szary, brązowy i czarny. Inne kolory uzyskuje się wyłącznie za pomocą farb roślinnych i koszenili.

Dystrybucja

Dzięki wielostronności i elastyczności La Khochalita nieźle poradziła sobie ze zmianami zachodzącymi na rynku w ciągu ostatnich kilku lat. Zróżnicowanie produkcji następuje dzięki wprowadzaniu wielu nowych pomysłów. Paleta produktów obejmuje dzisiaj klasyczne wytwory rzemiosła, jak swetry z alpaki, odzież z niebieskiego jeansu czy części garderoby i dodatki z alpaki, bawełny, jedwabiu i wełny owczej, wyroby szklane, jak szklanki i kieliszki wytwarzane ręcznie metodami półprzemysłowymi, lecz także suszone owoce, herbaty owocowe i aromatyczne oraz batony czekoladowe i owocowe.
La Khochalita rozprowadza znaczną część swoich wyrobów w Boliwii, troszcząc się o to, aby ich ilość w kraju stale rosła. Eksport w ramach Sprawiedliwego Handlu stanowi jednak ważną podstawę, na której stowarzyszenie może oprzeć finansowanie licznych usług dla swoich członków.
Zob. stronę internetową spółdzielni La Khochalita

---

* Dactylopius coccus, pluskwiak z nadrodziny czerwców, żerujący na opuncji. Dawniej (przed wynalezieniem farb anilinowych) był szeroko hodowany w krajach o ciepłym klimacie; z ok. 120 tys. wysuszonych samic uzyskuje się 1 kg czerwonego barwnika, zwanego też koszenilą, używanego jako pigment do wyrobu czerwonych i szkarłatnych farb malarskich oraz do barwienia tkanin, wyrobów cukierniczych i kosmetyków.